Piotr Smolnicki: Każdy człowiek, bez względu na to, czy jest zdrowy, czy chory, czy ma jakieś problemy, posiada pewną specyficzną wrażliwość. Jeśli nie jest ona zaburzona poprzez zbyt dużą wiedzę lub dojrzałość działań, może się wówczas zaprezentować w sposób autentyczny, naturalny – na przykład w sztuce, tak jak na obrazach biorących udział w aukcji Programu Łatwiej. Prace te są z pogranicza malarstwa amatorskiego i zawodowego - to pogranicze jest najbardziej ciekawe, ponieważ wyziera z wnętrza osoby. Dla postronnego obserwatora prace te nie wyglądają jak obrazy powstałe w wyniku terapii. Ale zauważalnie wrażliwość autorów obrazów na intensywność jest mniejsza, dlatego dodają więcej intensywnych kolorów i tworzą silniejsze bodźce.

Prezentowane poniżej prace zostały wykonane przez różnych artystów. Autorem prac Surreal 3, Koncert, Pocałunek i Roxanqa jest Mirosław Śledź - twórca ‘kwadryzmu’, uczestnik wielu międzynarodowych wystaw i plenerów. O swoim życiorysie artystycznym pisze, że „… jest tak skomplikowany, że aby go opisać musiałby na długi czas porzucić malarstwo, a gdyby to zrobił mógłby popaść w depresję”.
Praca 'bez tytułu' to dzieło Marcina Sz. (25 lat) który od kilku lat cierpi na schizofrenię. Autor jest uczestnikiem zajęć w Środowiskowym Domu Samopomocy przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Mrągowie.
Autorka pracy „Drzewo” jest młodą osobą z doświadczeniem choroby psychicznej, podopieczną Fundacji Pomocy Chorym Psychicznie im. Tomasza Deca w Krakowie. Choroba spowodowała przerwanie jej edukacji na uczelni wyższej na kierunku artystycznym. W szpitalu została objęta programem rehabilitacji w zakresie arteterapii. Twórczość autorki jest przedstawieniem jej wewnętrznych przeżyć.
Prace zatytułowane Drzewo II i Pantera zostały wykonane przez anonimowych podopiecznych Domu Pomocy Społecznej w Chrościnie.
Noc nad zatoką to dzieło jednego z podopiecznych Dziennego Oddziału Psychiatrycznego Szpitala Specjalistycznego im. J. Babińskiego w Krakowie.

Surreal 3

technika wykonania: farba olejna na tekturze



P.S.: Widoczne wpływy postimpresjonizmu i surrealizmu. Obraz delikatnie nawiązuje do twórczości Marca Chagalla (pewne zatracenie trójwymiarowości przy głębi koloru, a także delikatnie bajkowa, umowna konwencja). Ciekawa kompozycja, zachwianie perspektywy jest uzasadnione, pasuje do postaci, które są stworzone emocjonalnie, a nie skonstruowane zgodnie z zasadami proporcji. Styl zarysowania kobiet nieco podobny do kobiet Mogilianiego. Istota kobiecości - została wyrażona w specyficznej formie. Zwraca tu uwagę charakterystyczna głębia koloru przy jednocześnie ograniczonej palecie barw, nadaje ona ształt i poczucie przestrzeni w obrazie. Całość daje poczucie pełnej kompozycji.

Autor o pracy: Surreal3 i Koncert to obrazy z serii eksperymentów surrealistycznych powstałych w wyniku inspiracji malarstwem peruwiańskim. Ekspresja, intensywność kolorów i ornamentalizm sięgające korzeniami do kultury Inków.

Koncert

technika wykonania: farba olejna


P.S.: Pojawiają się tu wpływy rożnych twórców; wyraźne wpływy Picassa - słynny motyw skrzypiec. Ponadto charakterystyczne nawiązanie do kubizmu i postimpresjonizmu. Występują tu również elementy sztuki naiwnej (brak perspektywy, uproszczenie postaci) przy jednocześnie silnym wyrazie emocjonalnym. Można zaobserwować tutaj kilka obrazów w jednym – np. kobieta z boku mogłaby stanowic osobny obraz. Skrzypce maja twarz, co jest dodatkowym przekazem, możliwym do zinterpretowania bardzo indywidualnie.

Pocałunek

technika wykonania: farba olejna na brystolu


P.S.: Widoczny wpływ kubizmu, ponadto zdecydowana paleta barw. Urzekająca precyzja kreski i kompozycji. Styl pracy to przede wszystkim konstruktywizm. Architektoniczność dzieła i doskonale dobrane kolory tworzą spójną kompozycje. Wizja i naturalne oświetlenie kreują równowagę i harmonie.

Autor o pracy: Obraz "Pocałunek" powstał w roku 2002, a więc w okresie moich najciekawszych eksperymentów. Kolejne podstyle, stworzone na bazie kwadryzmu opierały się o teorie naukowe z dziedziny fizyki teoretycznej i otrzymywały robocze tytuły. "Pocałunek" reprezentuje teorię superstrun. Wychodzi ona z założenia, że superstruna jest najmniejszą cząstką elementarną materii. W jednym protonie tych superstrun jest miliardy, być może miliardy miliardów. W momencie tworzenia "Pocałunku" najważniejszy był sposób malowania. Opracowałem sobie sposób tworzenia strunistycznych obrazów. Polegał on na tym, że wszystkie elementy obrazu były ze sobą połączone i stanowiły jakby jedną spójność. Teoria strun wychodziła z założenia że poszczególne superstruny łączą się ze sobą tworząc splątaną sieć, dzięki której materia zostaje sklejona i związana.
W ten sposób obraz "Pocałunek" stał się skrzyżowaniem linii i kresek z której wyłoniła się konkretna scena.

Roxanqa

technika wykonania: farba olejna na tekturze


P.S.: Częściowo konstruktywizm, ale również wyraźne wpływy kubistyczne. Interesująco dobrane kolory, odpowiednia tonacyjność. Daje się odczuć lekkość postaci przy jednocześnie geometrycznej bryle, zamkniętej ciężką kreską. Z pracy promieniuje skupienie, wyraźnie zamknięta kompozycja. Co ciekawe, postrzeganie twarzy jest zupełnie rożne od postrzegania całej postaci – twarz jest tutaj wizerunkiem osoby, ciało symbolizuje zupełnie inny symbol.

Bez tytułu

technika wykonania: pastele


P.S.: Wyraźne wpływy sztuki abstrakcyjnej i surrealizmu. Ciekawa delikatność kompozycji przy wydawałoby się chaotycznej kresce. Obraz jest wielowymiarowy, skonstruowany w kilku płaszczyznach. Jedna z nich to płaszczyzna graficzna, w której zawarta jest postać, istniejąca w drugim planie, i do niej dochodzą pewne nieokreślone formy, kształty ,które nie zostały do końca skonstruowane, ale postać ściąga je do siebie i promieniuje pewnym kolorem. Specyficzny chłód kolorów, niebieskiego i fioletowego, przechodzi do pierwszego planu w postaci bardzo ciepłego czerwonego, to zróżnicowanie jest znamienne. Te różnice temperatur wprowadzono, aby uzyskać głębokość malarska: od chłodnego oddalenia do ciepłego przybliżenia.

Autor o pracy: Obraz przedstawia prześladującego go ducha. Wiąże się to z obrazem zniszczeń i cmentarza. Duch zwiastuje szyderstwo i przerażenie.

Drzewo

technika wykonania: pastele na brystolu


P.S.: Widoczny znaczący wpływ ekspresjonizmu; prostota kompozycji kontrastuje z intensywnością kolorów, które nadają charakter i wyraz emocjonalny całemu obrazowi. Wizja jest prosta a jednocześnie niezwykle wymowna; czystość barw nadaje abstrakcyjny wymiar kompozycji.
Symboliczny przekaz, chłód, zaburzona symetryczność daje ciekawy efekt. Pień drzewa został przesunięty w lewo, aby wprowadzić równowagę: widać tu wyczucie harmonii. Do tego dodano odpowiednio dobrane, przesunięte barwy, aby zachować właściwe proporcje. Zimne kolory, nieco upiorny, przerażający przekaz, mocno odrealniony. Podejście warsztatowe jest bardzo dobre, praca dobrze zrobiona -widać, ze artysta pracował warstwowo. Przesłanie obrazu to najpewniej pustka, poczucie przestrzeni, wolność przechodząca w nicość.

Autor o pracy: Głównymi tematami twórczości autorki są portrety oraz pejzaże wyimaginowane. W swoich pracach często posługuje się metaforą samotności i wyobcowania – w tym przypadku symbolem jest drzewo. „Drzewo” pomimo zaakcentowania stanu samotności posiada również element budzący nadzieję (rozświetlone słońce).

Drzewo II

technika wykonania: farby plakatowe na płycie kapakowej; utrwalony lakierem do drewna


P.S.: Można ostrzec wpływy ekspresjonizmu; tutaj kompozycja jest bardziej złożona. Zaskakuje niezwykła głębia wyrazu przy prostocie kompozycji. Daje to niezwykle ciekawy efekt - osamotnienie przy jednoczesnym poczuciu otwartej przestrzeni. Widać przemyślaną paletę barw.

Autor o pracy: Autor swoim obrazem opowiada pewną historię – Na pustyni nie było wody, więc człowiek, aby przeżyć posadził drzewo. Leżąc w jego cieniu i spożywając jego owoce zdołał przetrwać suszę i opuścić pustynię. Chmury na horyzoncie zwiastują nadchodzący deszcz.
Noc nad zatoką

Noc nad zatoką

technika wykonania: tempera na brystolu


P.S.: Interesująca kompozycja, nawiązująca do stylu graficznego czy wręcz fotograficznego. Światło wygląda podobnie jak w grafikach pejzażowych czy niektórych obrazach Rembrandta, bardzo nienaturalne, lekko burzowe. Bardzo zdecydowana kreska, mocna linia. Ciekawa linia miasta, pewne niedomówienie, tajemnica wyziera z tej pracy.

Pantera

technika wykonania: pastele suche rozcierane palcami na kartonie; utrwalone lakierem


Bardzo wyważona kompozycja, pantera dobrze narysowana, choć z zaburzeniem pewnych proporcji. Wydaje się nieco przytłoczona w tej perspektywie. Jest chłodna, wyczekująca, niepokojąca. Wydaje się samotna, ale czekająca na zmianę – bez charakterystycznej dla tak rysowanych zwierząt agresji. Ciekawie wyważone kolory: skora zwierzęcia promieniuje, światło się od niej odbija.

Autor o pracy: Obraz ‘Czarna pantera’ powstał pod wpływem zafascynowania autora dzikimi zwierzętami zwłaszcza kotami. Według autora: „kot wyzwala poczucie wolności i niezależności”.