W tym celu warto zadawać pytania specjalistom – psychiatrom, psychologom, sięgać do literatury fachowej. Wiedza dotycząca objawów oraz przebiegu choroby, jest niezwykle istotna, ponieważ umożliwia efektywne radzenie sobie z trudnościami. Zapobiega „błądzeniu po omacku”.
W krytycznych momentach, to właśnie rodzina może ułatwić choremu dotarcie do specjalisty.

Niebezpieczeństwo nawrotu maleje, o ile rodzina bądź sam chory nauczy się odpowiednio wcześnie rozpoznawać objawy zwiastujące nadejście choroby. Objawy te są bardzo indywidualne i u każdego mogą wyglądać inaczej. Da się jednak zauważyć pewne prawidłowości; do najczęściej obserwowanych objawów zwiastunowych zaliczyć można:

    narastający niepokój i uczucie napięcia,

    uczucie smutku, depresji i braku radości,

    bezsenność,

  przeświadczenie, że jest się prześladowanym, podsłuchiwanym, wyśmiewanym,

    rzadsze kontakty ze znajomymi,

    trudności w koncentracji uwagi, zapamiętywaniu,

apatia i utrata zainteresowań lub nadmierne podniecenie i zaabsorbowanie tematami, które wcześniej nie były dla chorego jakoś szczególnie interesujące (np. religia),

omamy wzrokowe i słuchowe i często związane z nimi dziwne zachowania,

utrata apetytu.

Odpowiednio wczesne zauważenie i zgłoszenie lekarzowi wymienionych objawów, jak również innych – charakterystycznych dla każdej osoby, może zapobiec rozwojowi nawrotu choroby.

Czego nie wolno?

Ponadto chorzy powinni bezwzględnie unikać alkoholu i narkotyków. Nie wolno im także na własną rękę przerywać leczenia.

Udzielanie wsparcia osobom chorującym

Członkowie rodzin, opiekunowie i znajomi osób chorujących na schizofrenię odgrywają znaczącą rolę w zmniejszaniu ryzyka nawrotów. Rodzina może, nawet powinna zachęcać osobę chorującą do systematycznego przyjmowania leków i kontaktu z lekarzem oraz psychologiem. W momencie pojawiających się trudności (na przykład objawów nawrotu choroby) to właśnie członkowie rodziny są zazwyczaj osobami poszukującymi dla chorego pomocy.

Warto uczestniczyć w grupach samopomocy dla chorych i ich rodzin. Członkowie rodzin osób ze schizofrenią powinni także zdawać sobie sprawę, iż schizofrenia nie jest chorobą nieuleczalną, mimo iż nie należy oczekiwać szybkiej poprawy.